2005/Sep/28

เหตุเกิดเมื่อวานประมาณ 9 นาฬิกา กริ๊งๆๆๆๆๆ(เสียงโทรศัพท์ดัง)

แม่ : สวัสดีค่ะร้าน..

มาร์ : เป็นภรรยาคุณ..ใช่ไหมคะเดี๋ยวจะให้เด็กเอาเอกสารไปให้เซ็นต์

แม่: ????(งงมากๆๆ) เอกสารอะไร

มาร์ : เดี๋ยวให้เด็กไปละกันค่ะ

แม่ : ไม่ค่ะรอตอนเย็น

ตอนเย็นประมาณบ่าย 4 โมงกริ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

มาร์ : พี่ขอสำเนาบัตรประชาชนด้วย

แม่ :???(ป๊าจะทำอะไรเราจะตกลงกันก่อนนี่นา...)

17 นาฬิกาป๊ามาถึง

แม่ : ป๊าคะทำไมมาร์มาสั่งให้แม่เซ็นต์นั่นเซ็นต์นี่จะเอานั่นเอานี่แม่ไม่เห็นรู้เรื่องเลยว่าป๊าจะทำอะไร

ป๊า : ป๊าคิดว่าจะเปิดบัญชีแต่จะมาคุยกับแม่ก่อนทำไมมาร์ไม่ติดต่อป๊า

ว่าแล้วก็โทรไปหามาร์ ผมไม่เปิดแล้วครับคุณมาสั่งภรรยาผมได้อย่างไร

2005/Sep/12

วันอาทิตย์ที่ผ่านมาพอมีเวลาว่างบ้าง เข้าเวปแล้วรู้สึกงงๆ สมาชิกเพิ่มขึ้นมาก ลองไล่อ่านดูหลายบลอกที่เป็นสมาชิกใหม่ และตามข่าว talk of the town ในสังคมโลกออนไลน์ พยายามทำความเข้าใจ( เนื่องจากตัวเองไม่สันทัดในโลกไซเบอร์เพราะเป็นคนรุ่นเก่า แก่แล้วนั่นแหละ มีโอกาสที่จะเรียนรู้ คอมพิวเตอร์น้อยมาก แรงบันดาลใจที่ต้องมาจับต้องเจ้าเครื่องนี้เพราะต้องการติดตาม ผลงานความเคลื่อนไหวของลูกชาย รวมทั้งความรู้สึกห่วงใยตามประสาคนเป็นแม่)

เข้าเรื่องกันดีกว่านะคะ ปฏิกริยาของทั้งสมาชิกเก่าและสมาชิกใหม่อาจมีบ้างในช่วงแรกๆ สมาชิกใหม่ อาจยังคงพูด(เขียน) ถึงถิ่นที่เก่าที่จากมา อย่างอาลัยอาวรณ์ หวนไห้ถึงความรู้สึกอบอุ่น คิดถึงเพื่อนบ้านผู้เป็นที่รัก และผู้คุ้นเคยที่ปรับทุกข์กันได้อย่างสนิทใจ เนื่องจากพวกเขาอยู่ในสภาพบ้านแตกโดยไม่ทันตั้งตัว สิ่งต่างๆ อันมีคุณค่าทางใจที่เขาได้บรรจงสร้างและบันทึก เรียงร้อยเหตุการณ์ที่ประทับใจ เป็นเวลานาน ได้สูญหายไปโดยที่เจ้าของไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ และไม่รู้ว่าจะได้กลับคืนหรือไม่ เมื่อมาพบเจอคนหัวอกเดียวกัน ย่อมต้องมีการปรับทุกข์กันแน่นอน และถ้อยคำบางคำอาจกระทบ บาดความรู้สึกของสมาชิกเก่าบ้าง เช่น บ้านพักชั่วคราว ที่สำรอง ไม่สะดวก ไม่อบอุ่นเหมือนบ้านเก่า ฯลฯ

อยากให้เข้าใจว่าเป็นธรรมชาติพื้นฐาน ของมนุษย์ย่อมต้องโหยหา ร่ำร้องถึงถิ่นเก่าที่คุ้นเคย ให้เวลาสักระยะในการปรับตัวปรับใจ กับบ้านใหม่ ที่ให้อิสระเสรีเต็มที่ในการจะไปจะมา และความสะดวกสบายอย่างเพียบพร้อม กฎกติการวมระเบียบต่างๆก็ยังไม่มีชัดเจน (ซึ่งข้อนี้อาจเป็นสิ่งที่จะเกิดปัญหาและลำบากใจต่อการตัดสินใจในอนาคตของทีมงานได้)

สิ่งต่างๆที่ข้างต้น หากเข้าใจจะไม่ทำให้เกิดอาการ ละเหี่ยอ่อนเพลียใจ อ่อนล้าทางกาย อุดมคติและหลักการณ์ยืดหยุ่นและปรับปรุงได้ อย่านำหน้าที่และภาระต่างๆหลายอย่าง(การเรียน โปรเจคงาน การสอบปลายภาคที่จะถึง ดูแลตัวเองทั้งใจและกายให้แข็งแรงสมบูรณ์อย่านอนดึกมากนัก ดูแลพัฒนาปรับปรุงเวป การเรียนเสริม เพื่อการสอบในการวางแผนการเพื่ออนาคต ฯลฯ) มารวมกันจนเป็นเหมือนกองภูเขาจะเกิดความรู้สึกว่ามันหนักจนแทบจะรับไม่ไหว ลำดับความสำคัญก่อนหลังให้ดี ค่อยๆทำอย่างตั้งใจด้วยความมุ่งมั่นที่มีแต่เดิมอย่างเต็มเปี่ยม และทุกสิ่งทุกอย่างก็จะคลี่คลายอย่างที่ใจลูกหวัง

2005/Sep/06

หลังจากดองบลอกมานาน เพิ่งมีโอกาสเข้าบลอกวันนี้เองค่ะ ช่วงนี้ ป๊าร้อนวิชาอยากสอนภาษาอังกฤษลูกสาว ทั้งที่หนูปิ่นเรียนภาษาอังกฤษกับครูคนไทย(แกรมม่า)และกับครูฝรั่งที่ecc ผลยังไม่เป็นที่พอใจ หลังจากเกลี้ยกล่อมกันอยู่นาน สัญญาว่าจะไม่ดุ ไม่ตี ไม่ว่า (นี่ถ้าลูกชายได้ยิน จะบอกว่าป๊ารักแต่ลูกสาว) หนูปิ่นจึงยอมตกลง จากนั้นทั้งพ่อและลูกจัดการยึดคอมฯ ทุกๆวันจะได้ยินหนูปิ่นแผดเสียงดังสนั่นไปทั้งบ้าน คุณเธอร้องเพลงค่ะ เพลงที่เธอร้องได้แก่

MORE THAN I CAN SAY

TOP OF THE WORLD

YESTERDAY ONCE MORE

SAD MOVIES

ALL I HAVE TO DO

ป๊าจะค้นหาเวปที่มีเนื้อร้อง การร้องแบบต้นฉบับและมีคำแปลเป็นภาษาไทยด้วย นี่คือวิธีการสอนของป๊าที่บอกว่ารูปแบบไวยากรณ์จะซึมเข้าหัวปิ่นเองโดยไม่ต้องท่องจำ ไม่ต้องทำแบบฝึกหัด ไม่เครียด และเขาสนุกด้วย แม่เห็นด้วยว่าเป็นวิธีที่ดีมากๆเพราะหากใช้วิธีอื่น แม่เดือดร้อนมากกว่าถูกยึดคอมฯ